Jaka jest różnica między brie a camembert i co je łączy?
Spis treści:
Sery pleśniowe pojawiły się na polskim rynku kilka dekad temu i od tego czasu zyskały grono miłośników. Mimo szerokiej dostępności, nie każdy konsument wie, czym różnią się sery brie i camembert, chociaż to właśnie te cieszą się największą popularnością. Są do siebie bardzo podobne – oba mają miękką konsystencję i pokryte są jasną pleśniową skórką. Różnica jednak istnieje i wynika z wielu czynników, począwszy od składu, a kończąc na sposobie podawania.
Jak odróżnić brie od camemberta
Oba rodzaje sera należą do miękkich odmian i są produkowane z mleka krowiego. Wizualnie brie i camembert różnią się nieznacznie – to małe, okrągłe główki z białą pleśnią na zewnątrz i delikatną, lekko ciągnącą się substancją w środku. Podobny jest też smak – intensywny, z lekką ostrością.
Jednak kryteriów wskazujących na różnicę między tymi produktami jest więcej.
Czas przygotowania
Brie uważa się za ser „uniwersalny” nie tylko dlatego, że nadaje się zarówno na świąteczny stół, jak i do codziennego posiłku. Ale także dlatego, że przygotowuje się go o każdej porze roku.
Produkcja camemberta w gorące miesiące jest nieopłacalna ze względu na specyfikę technologii. Dlatego nie wytwarza się go latem, lecz tylko od września do maja.
Skład i czas dojrzewania
Oba rodzaje zawierają zakwas, enzymy, grzyb Penicillium commune, sól. Jednak do brie, oprócz mleka, dodaje się również śmietankę. Dzięki temu zawartość tłuszczu mlecznego w tym produkcie wynosi około 60%, podczas gdy w camembercie nie przekracza 45%.
Brie dojrzewa przez 1-2 miesiące. Camembert ma krótszy czas dojrzewania, a młody ser jest gotowy już po 3 tygodniach. Najwyższej jakości odmiany wymagają około 35 dni.
Rozmiar i opakowanie
Główka brie jest owalna i lekko wypukła. Jej średnica wynosi od 30 do 60 cm, a grubość waha się w granicach 3-5 cm. W sprzedaży dostępna jest zarówno w całości, jak i w porcjach.
Camembert prezentuje się jako okrągła, płaska główka o średnicy 11-12 cm i grubości 3-3,5 cm. Sprzedawany jest wyłącznie w całości, zapakowany w folię lub kartonik.
Kolor, zapach i konsystencja
Rdzeń brie jest blady, z szarawym odcieniem. Pleśniowa skórka ma lekki zapach amoniaku, ale jest jadalna. W środku ser jest miękki, o delikatnym aromacie.
Camembert, w przeciwieństwie do swojego «kuzyna», ma przyjemny żółtawy kolor. Zapach jest specyficzny – główka pachnie grzybami, sianem, a według niektórych smakoszy «lekko pachnie oborą». Tekstura jest bardziej zwarta niż w przypadku brie, ale dopuszczalna jest lekka «ciągliwość». Jeśli środek jest twardy, a przy skórce występuje półpłynna masa, świadczy to o niewłaściwej jakości produktu.
Warto zauważyć, że kolor obu rodzajów sera może się różnić w zależności od wieku. Im starszy brie lub camembert, tym jest ciemniejszy.
Smak
Młody brie ma smak łagodny, delikatny i kremowy. Z czasem nabiera ostrości. Przy wyborze należy kierować się grubością główki – im cieńszy «placek», tym ostrzejszy ser.
Camembert charakteryzuje się nieco bardziej wyrazistym, umiarkowanie ostrym smakiem z wyczuwalnymi nutami grzybowymi. Może być lekko słodkawy.
Sposób spożycia
Brie uważany jest za ser uniwersalny. Łączy się z bagietkami, krakersami, croissantami i innymi rodzajami wypieków. Może być podawany z jabłkami, gruszkami i słodkimi jagodami. Pasuje do win deserowych, cydru i szampana. A Francuzi lubią dodawać go do kawy zamiast śmietanki.
Camembert jest produktem bardziej specyficznym, dobrze smakuje również jako samodzielne danie. Łączy się z orzechami, krakersami, winogronami i konfiturami z kwaśnych owoców. Można go podawać do win deserowych, cydru lub calvadosu.
Wartość odżywcza i ograniczenia
Ze względu na zawartość śmietanki brie charakteryzuje się wyższą zawartością tłuszczu. Z kolei w camembercie jest mniej laktozy, i w ograniczonych ilościach mogą go spożywać osoby cierpiące na alergię na mleko.
Ograniczenia dla obu rodzajów są takie same. Serów pleśniowych nie powinno się podawać małym dzieciom, ponieważ w ich skład wchodzi niepasteryzowane mleko. A osobom z nadciśnieniem i podwyższonym cholesterolem nie zaleca się spożywania więcej niż 50 g produktu dziennie.
Brie
To jeden z najstarszych francuskich serów. W swojej ojczyźnie zdobył popularność już w średniowieczu. A nazwę produkt otrzymał od prowincji niedaleko Paryża, ponieważ właśnie tam został po raz pierwszy wytworzony.
Ser brie uważany był za pokarm królów. Zachwycali się nim Filip August, Henryk IV i królowa Margot. A Karol Orleański podarowywał dwórkom po główce brie na Boże Narodzenie, a one z niecierpliwością oczekiwały prezentu.
Dziś brie znane jest na całym świecie. Teraz nie jest to jeden rodzaj, ale «rodzina», ponieważ pojawiło się wiele odmian. Są to brie podwójne i potrójne, ser z dodatkiem ziół, orzechów, suszonych owoców. Istnieje też linia, w której znajdują się próbki bez mleka krowiego w składzie.
Camembert
Z pojawieniem się sera camembert związana jest niezwykła legenda. Zgodnie z podaniem, podczas Wielkiej Rewolucji Francuskiej normandzka chłopka Marie Harel uratowała mnicha ukrywającego się przed prześladowaniami. I w podzięce ujawnił jej sekret wytwarzania sera, dotychczas znany tylko jemu samemu.
Pośrednim potwierdzeniem tej historii są dokumenty archiwalne, odkryte na początku ubiegłego stulecia przez burmistrza małego miasteczka Vimoutiers. Wspominają one o pewnej Marii Harel z wioski Camembert, która od 1791 roku handlowała niezwykłym serem. I w 1928 roku w rodzinnej miejscowości dziewczyny (a tym samym sera) wzniesiono pamiątkowy monument.
Jednak wygląd zbliżony do dzisiejszego camembert uzyskał dopiero pod koniec XIX wieku. A popularny na całym świecie stał się podczas I wojny światowej. W tamtych latach na potrzeby armii kupowano cantal i gruyère, ale na ogromną liczbę żołnierzy i oficerów tego nie wystarczało. I wtedy Francja zaczęła dostarczać wojsku camembert w dużych ilościach.
W przeciwieństwie do brie, ten rodzaj sera nie ma wielu wariantów. Przepis, według którego był przygotowywany 100 lat temu, praktycznie się nie zmienił. Czasami w sprzedaży można spotkać odmianę z truflami.
Oprócz podobieństwa w wyglądzie i smaku, brie i camembert są równie wymagające co do warunków przechowywania. Sery pleśniowe należy przechowywać w chłodzie, w stałej temperaturze około +2°C. A przed krojeniem i spożyciem kawałek powinien poleżeć w temperaturze pokojowej około pół godziny. Uważa się, że właśnie wtedy ser ujawni wszystkie swoje walory smakowe.