Sąsiad opowiedział, dlaczego u mnie pleśń i grzyb w łazience — problem udało się rozwiązać za 1,04 zł

Z pleśnią i grzybem w łazience zetknąłem się po raz pierwszy rok temu. Właśnie wtedy budowlańcy skończyli wszystko, co było trzeba, spakowali narzędzia i pospiesznie się wycofali, zostawiając mnie samego ze świeżo wyremontowanym pomieszczeniem. Jak Państwo już się domyślają, świeże nie miało pozostać długo i nie wszędzie – po kilku miesiącach w łazience pojawiły się dziwne, ciemne plamy.

Wojna z pleśnią, etap 1 – szturm na najeźdźcę metodami ludowymi

Teren zajęty przez grzyb nie tylko traci walory estetyczne, ale staje się też niebezpieczny dla zdrowia. Zarodniki, unoszące się w ogromnych ilościach w powietrzu, dostają się do płuc, później do krwi, a następnie rozprzestrzeniają się po organizmie i osadzają we wszystkich narządach, w tym w mózgu. Zarażona osoba cierpi na pogorszenie pamięci, zawroty głowy, brak sił witalnych. Czasami grzyb wywołuje astmę oskrzelową, a według najnowszych badań naukowych staje się przyczyną niektórych chorób nowotworowych.

Generalnie było jasne, że nie można zostawić sprawy własnemu biegowi. Pierwszego wieczoru, machając wirtualną flagą z napisem „SOS”, udałem się na forum mam – gospodyń domowych, gdzie polecono mi około dziesięciu domowych sposobów walki z pleśnią.

Ocet

Aby pokonać najeźdźcę, należało wziąć ocet stołowy o stężeniu 9%, wlać go do butelki z rozpylaczem i obficie spryskać wszystkie powierzchnie, na których osiadł grzyb. Po kilku godzinach umyć te miejsca zwykłym środkiem czyszczącym. Dla większej pewności przeszedłem po fugach jeszcze patyczkiem kosmetycznym nasączonym octem.

Wynik, delikatnie mówiąc, nie był zadowalający. Pleśni było mniej, ale wyraźnie nie zamierzała się poddawać.

Mydło gospodarcze

Tydzień później, upewniwszy się, że czarny nalot nigdzie nie zniknął, przystąpiłem do realizacji alternatywnego rozwiązania:

1. Zetarłem za pomocą zwykłej tarki kuchennej kawałek 72% mydła gospodarczego.
2. Zalałem powstałe płatki litrem gorącej wody i odstawiłem na około 20 minut, aby wszystko się rozpuściło. Dla przyspieszenia procesu od czasu do czasu mieszałem drewnianym patyczkiem.
3. Część gotowego roztworu wykorzystałem do zmycia śladów pleśni – po 20 minutach energicznego pocierania fug gąbką do naczyń ilość ciemnego nalotu znacznie się zmniejszyła. Pozostałością płynu z mydła zwilżyłem powierzchnię, która stała się prawie czysta i, ponieważ była już późna pora, zostawiłem łazienkę w tym stanie do rana. Jak się później okazało, drugi krok był zbędny – ogólny obraz nie zmienił się znacząco.

Mydło gospodarcze zdołało nieco ujarzmić grzyb na ścianach i podłodze łazienki, ale do pełnego zwycięstwa nad wrogiem było jeszcze daleko.

Woda utleniona

Potem miałam istny pożar w pracy, który ciągnął się prawie przez miesiąc. Poświęcanie czasu jakimś pleśniom, kiedy brakuje go nawet dla samej siebie, to świętokradztwo, więc nie podejmowałam żadnych działań. Jednak później i tak musiałam przypomnieć sobie o niebezpieczeństwie grzyba i przejść do trzeciej metody.

Zaopatrzywszy się w aptece w trzy butelki 3% roztworu nadtlenku wodoru, ponownie uzbroiwszy się w rozpylacz, obficie spryskałam wszystkie miejsca, gdzie rozrosła się pleśń. Nadtlenek syczał i pienił się – sprawiał wrażenie, jakby chciał przestraszyć grzyba, a nie wypalić go siłą reakcji oksydacyjno-redukcyjnej.

Mimo to pleśń powoli zaczęła znikać. Działo się to dosłownie na oczach, więc dodałam na fugi między płytkami kolejną porcję nadtlenku. I – o cudzie! – godzinę lub półtorej później łazienka była nie do poznania. Gdzieniegdzie pozostały ciemne ślady (np. na łączeniu ściany z obrzeżem wanny), ale ogólnie rzecz biorąc, wynik był zadowalający. Aby go utrwalić i „dobić” grzyba, powtórzyłam zabieg dwukrotnie w odstępie jednego dnia.

Na tym wojnę z zarodnikowym wrogiem można było uznać za zakończoną. Jednak w stanie euforii udało mi się pozostać zaledwie nieco ponad trzy miesiące. W tym czasie pleśń zdążyła zatęsknić i wróciła, okupując teraz także część sufitu.

Sok z cytryny

Pewnego dnia zabrałam się za sprzątanie lodówki i znalazłam tam worek z cytrynami, które już zaczynały się psuć. Od razu przypomniała mi się kolejna rada z forum – dziewczyna opowiadała, że sok z tych cytrusów zabija pleśń i grzyba w łazience w mgnieniu oka. Trudno było w to uwierzyć, ale czemu by nie spróbować?

Nie miałam specjalnej sokowirówki, więc musiałam skorzystać ze sprawdzonego przez kucharzy sposobu – toczyć cytryny po stole, zamieniając ich wnętrze w papkę, a potem przeciąć na pół i wyciskać ręcznie. Pozyskawszy w ten sposób całą szklankę soku, rozpryskałam go po miejscach, gdzie wygodnie rozłożyła się pleśń.

Czy to cytryny były nieodpowiednie, czy pleśń okazała się miłośniczką kwaśnego, ale wynik nie był zadowalający nawet po ponownym nałożeniu soku i całej dobie oczekiwania. Plamy grzybowe tylko nieco pojaśniały.

Przerwa w działaniach wojennych i wizyta sąsiadów

Pewnego dnia sąsiedzi również rozpoczęli remont i postanowili wymienić rury wodociągowe, w związku z czym przyszli do mnie, aby omówić tę kwestię. Przy okazji poprosili o obejrzenie łazienki, aby zdecydować, gdzie i jak zrobić łączenia.

Naturalnie, nie umknęła ich uwadze również pleśń, która do tego czasu stała się dla mnie prawie rodzinna. Jak się okazało, kiedyś sąsiedzi zetknęli się z podobnym problemem i długo szukali jego rozwiązania. Środki chemiczne dawały krótkotrwały efekt – grzyb za każdym razem powracał.

Ostatecznie, przerzuciwszy tony literatury, sąsiedzi dowiedzieli się, że przyczyną pojawienia się pleśni jest:

• wysoki poziom wilgotności, który jest utrzymywany stale;
• brak dobrej wentylacji (taki problem często występuje w starych domach);
• użycie materiałów budowlanych, które nie zawierają fungicydów – substancji uniemożliwiających osadzanie się grzyba na powierzchni i jego rozwój.

Sąsiedzi nie mieli pieniędzy na gruntowny remont łazienki, więc wybrali najmniej kosztowną drogę – zamontowali wymuszoną wentylację wyciągową, aby wilgotne powietrze nie zalegało w łazience, tylko od razu trafiało do przewodu wentylacyjnego. A ponieważ w tym samym czasie przybył im jeszcze jeden członek rodziny – kot – specjalnie dla niego wycięli w drzwiach małe przejście. Ten otwór miał spełniać dwie funkcje – zapewniać zwierzęciu całodobowy dostęp do kuwety i gwarantować stałą wymianę powietrza.

Dziurawienie drzwi, zwłaszcza przy braku zwierząt domowych, nie wchodziło w moje plany, ale pomysł z wentylatorem wyciągowym bardzo mi się spodobał. Pozostawał jednak jeszcze jeden niuans – łazienki używałam nie tylko do prysznica, ale także do suszenia prania. Aby rozwieszona odzież nie stawała się źródłem wilgoci, musiałam kupić suszarkę bębnową. Był to wydatek, ale jak się później okazało, zakup w pełni się opłacił.

Wojna z pleśnią, etap 2 – profesjonalny atak na wroga

Po zamontowaniu wentylatora i suszarki pozostał jeden nierozwiązany problem – wciąż ten sam nalot na fugach między płytkami. Nie chciałam czekać, aż sam zniknie, nie mogąc przystosować się do nowych warunków klimatycznych. Kontynuowanie serii eksperymentów ze środkami domowymi też nie wchodziło w grę, choć na liście zostały jeszcze soda, kwas borowy i olejek z drzewa herbacianego.

Musiałam udać się po poradę do tych samych sąsiadów. Co prawda nie mogli sobie przypomnieć nazwy środka, którego sami używali, ale zapewnili mnie, że w każdym sklepie budowlanym jest ogromny wybór preparatów przeciw pleśni.

I rzeczywiście – na półce stało pięć lub sześć butelek w różnych kolorach, pojemnościach i cenach. Swoją drogą, kwoty na metkach zaczynały się od 10 zł i sięgały niebotycznych wysokości.

Nie jestem przyzwyczajona do kupowania chemii gospodarczej na oślep, więc zaczęłam studiować etykiety. O dziwo, w składzie tych środków znajdowały się:

• podchloryn sodu (w różnych ilościach, ale wszędzie poniżej 5%);
• niejonowe środki powierzchniowo czynne;
• substancje zapachowe (nawiasem mówiąc, występowały tylko w dwóch próbkach).

I co z tego wynika? Mam zapłacić tyle pieniędzy za mieszankę wody z kranu, chloru i mydła? Odstawiając butelki z powrotem na półkę, sięgnęłam po inne produkty – „Bieliznę” (kosztowała tylko 0,64 zł za litr 3% roztworu) i mydło gospodarcze (najtańsze kosztowało 0,40 zł). Razem 1,04 zł w porównaniu z 10 zł – prawie dziesięciokrotna oszczędność!

W domu rozdrobniliśmy mydło i rozcieńczyliśmy wodą do konsystencji gęstej śmietany. Wlałem do spryskiwacza "Bieliznę", dodałem trochę mydła i wstrząsnąłem. Otrzymanym roztworem spryskałem wszystkie miejsca, gdzie widoczna była pleśń. Po pół godzinie zmoczyłem gąbkę i dokładnie umyłem fugi. Okno w kuchni i drzwi wejściowe musiałem otworzyć, aby ostry zapach szybciej się ulotnił, ale szczęście nie miało granic – pleśń zniknęła. Całkowicie. Mam nadzieję, że na zawsze.

Teraz okresowo dodaję chlor do wody, którą myję płytki w łazience. Tak po prostu, dla profilaktyki. Może to zbędne ruchy, ale czystość nigdy nie jest nadmierna.

Będę szczęśliwa, jeśli moje doświadczenie pomoże komuś zniszczyć pleśń w łazience, nie tracąc czasu i pieniędzy bez sensu. A do tych, którzy znają inne sposoby – skuteczne i osobiście sprawdzone – prośba o podzielenie się swoją historią walki z grzybem.

Autor: Żanna Cwietkowa