Jaka jest różnica między solą morską a stołową: jak odróżnić jedną od drugiej i co jest zdrowsze

Dziś nie ma na planecie mieszkańca, który nie zna soli. Ogólnie rzecz biorąc, każdy wie, czym różni się sól morska od kuchennej. Pierwszą wydobywa się w morzu, drugą – w kopalniach. Z solą morską częściej bierze się kąpiele, a solą kuchenną soli się potrawy. Wszystko tak, ale nie tak prosto. Istnieje wiele niuansów, które określają właściwości i różnice produktów.

Jak odróżnić sól morską od kuchennej?

Odróżnienie produktu morskiego od kuchennego bywa trudne. Nie każdy człowiek jest w stanie wyczuć w degustacji „smak morza”. Zewnętrznie produkty mogą być bardzo podobne lub znacznie się różnić, w zależności od sposobu przetwarzania, wielkości mielenia, dodatków itp.

Gołym okiem widoczna jest różnica między solą morską do kąpieli a kuchenną „Extra”.

Zdjęcie:

Pierwsza często zawiera wonne ekstrakty roślinne, bywa kolorowa. Zwykle jest znacznie grubsza i po rozpuszczeniu w wodzie pozostawia niewielki osad.

Ze stołowymi odmianami o tym samym mieleniu jest trudniej:

Aby zrozumieć, jaka jest różnica między produktami, wyróżnijmy podstawowe różnice:

Sól morska jest „łagodniejsza” w smaku. Jeśli położysz kryształ na języku, możesz poczuć „posmak morza” ze względu na zawartość minerałów morskich (około 2-3%).
Wysokiej jakości odmiany morskie są prawie nieprzetwarzane, przez co kryształy mają szarawy kolor lub inny barwny odcień.
Zwykłą sól kuchenną kamienną chemicznie wybiela się w wysokich temperaturach. Jest prawie zawsze biała.
W standardowym produkcie kuchennym usunięto zanieczyszczenia, a tym samym i substancje odżywcze. W morskim odpowiedniku, w zależności od rodzaju, mogą znajdować się jod, magnez, wapń, mangan, selen, miedź, inne mikro- i makroelementy.
Różnica w zastosowaniu: grubą solą kuchenną używa się podczas gotowania i do kiszenia, drobną soli się gotowe potrawy. Odmiany morskie są bardzo różnorodne: są do kąpieli, do leczenia, spożywcze, w tym elitarne, używane w haute cuisine (zwykle dodaje się je do sałatek lub podaje osobno w solniczce).

Sól morska – co to jest i jaka bywa?

W morzu znajduje się średnio 35 g soli w każdym litrze wody. Nauczono się wydobywać sól z wody morskiej metodą odparowania. W nieoczyszczonej postaci ma szarawy kolor, przyjemny smak. Już w starożytnym Egipcie trzymano wodę morską pod palącym słońcem, aby uzyskać cenną przyprawę do potraw.

Dziś używa się do tego techniki, ale nie wszędzie. Tak, na Hawajach produkt zbiera się ręcznie ze specjalnych lagun solnych.

Hawajska sól morska uważana jest za jedną z najlepszych. Szczególnie godne uwagi są jej dwa rodzaje – Hawaiian Red Sea Salt (czerwona, z cząsteczkami czerwonej gliny) i Hawaiian Black Sea Salt (czarna, z popiołem wulkanicznym).

Są bogate w mikro- i makroelementy, egzotycznie wyglądają. A poza tym sól morska bywa dietetyczna, o obniżonej zawartości sodu (22 g na 100 g produktu w porównaniu do 39 g w zwykłej soli kuchennej). Taka odmiana wydobywana jest w Izraelu. Elitarna francuska sól z Guérande opisywana jest przez ekspertów jako „puszysta i lekko wilgotna”.

Koneserzy odróżniają produkt po kolorze, miejscu wydobycia i nazwie.

Fleur de Sel jest śnieżnobiała, bardzo krucha, przypomina kwiat i łatwo się ją żuje. Ceniona jest za niepowtarzalny smak i zdolność do ozdabiania potraw wyjątkową subtelnością. W kuchni często stosuje się mieszankę z dodatkami – z suszoną cebulą, selerem, marchewką, rozmarynem, tymiankiem, wodorostami.

Dlaczego sól kuchenna tak się nazywa?

Historia soli liczy kilka tysiącleci. Przeszła długą drogę, zanim stała się solą kuchenną, dostępną dla każdego. Początkowo dostęp do produktu mieli tylko faraonowie, królowie, carowie i inna szlachta. Przez wiele wieków ceniono ją równie wysoko jak złoto. O terytoria, gdzie znajdowały się złoża soli, toczono wojny. Na produkt nakładano wysokie podatki, płacono nim daninę.

Sól, którą dziś każdy ma na stole – to sól kamienna. Jest to naturalny minerał krystaliczny, który powstał w skorupie ziemskiej w okresie wysychania starożytnych mórz.

Zanim produkt trafi na półki sklepowe, przechodzi wielokrotne stopnie oczyszczania. Szare „kamienie” najpierw rozpuszcza się w wodzie, aby usunąć zanieczyszczenia. Roztwór jest filtrowany, oczyszczany za pomocą reagentów, a na wyjściu otrzymuje się prawie czysty chlorek sodu. Na koniec roztwór jest wygotowywany (odparowywany), a uzyskaną sól suszy. Stąd nazwa „kuchenna”.

Pytania i odpowiedzi

Co jest zdrowsze?

W ilości do 5 g na dobę sól jest korzystna dla organizmu człowieka – zapobiega odwodnieniu, poprawia trawienie, wspomaga prawidłową pracę mięśni i przekazywanie impulsów nerwowych. Nie ma przy tym znaczenia, gdzie została wydobyta, w morzu czy na lądzie. W odmianach morskich częściej występują kompleksy mikro- i makroelementów. Jednak sam produkt nie stanowi pełnowartościowego źródła substancji odżywczych. Tylko w pewnym stopniu sole morskie i niektóre odmiany soli kamiennej (np. himalajska) są zdrowsze od zwykłej soli kuchennej.

Czym sól morska różni się od jodowanej?

Wiadomo, że w soli morskiej występują związki jodu. Ale w procesie odparowywania prawie całkowicie znikają. W 1 g znajduje się tylko 1 µg jodu, podczas gdy w produkcie jodowanym – około 40 µg. Odmiany jodowane mają drobne zmielenie, co jest wygodne w użyciu w gotowych potrawach. Stosowanie wzbogaconej jodem przyprawy do przygotowywania gorących dań jest niedopuszczalne – znika cała korzyść i psuje się smak.

Podsumowując, nadmierne spożywanie słonej przyprawy szkodzi zdrowiu, niezależnie od tego, czy pochodzi z głębin morskich, czy została wydobyta z kamiennego złoża soli. Ważne jest, aby używać produktu właściwie, do celów, do których jest przeznaczony. Gruba sól kuchenna najlepiej nadaje się do kiszenia i peklowania, średnio mielona – do gotowania, a drobnoziarnistą można posolić gotowe danie. Sól morską do kąpieli warto stosować w celu relaksu, a odmiany spożywcze do wzbogacania sałatek, wypieków i przekąsek.