Skład i instrukcja stosowania kleju BF-2 i kleju BF-4 z uwzględnieniem ich właściwości technicznych

Klej BF-2 i BF-4 to przemysłowy klej konstrukcyjny, przeznaczony do bardzo trwałego łączenia praktycznie wszelkich wyrobów z metalu, polimeru i skóry. W składzie znajduje się żywica fenolowo-formaldehydowa, poliwinylobutyral i alkohol etylowy. Wymienione składniki zawarte są w BF-2 i BF-4 w różnych proporcjach.

Gdzie i kiedy stosuje się BF-2 i BF-4

Zakres ich zastosowania jest praktycznie nieograniczony. Kleje marki BF-2 i BF-4, dzięki swojemu bardzo wytrzymałemu składowi klejącemu, są szeroko stosowane w przemyśle elektrycznym, radiotechnicznym, lotniczym, budowlanym, meblarskim i opakowaniowym. Charakteryzują się wysoką odpornością na duże obciążenia i wibracje, co czyni je niezastąpionymi w produkcji takich materiałów prasowanych jak płyta wiórowa, sklejka, laminat wielowarstwowy.

W gospodarstwie domowym klej BF-2 i BF-4 jest szeroko stosowany do napraw, potrzeb budowlanych i domowych. Informacje o tym, który klej jest najbardziej odpowiedni do sklejania konkretnych materiałów, podano w tabeli:

Jako impregnacja i lakierowanie powierzchni oba rodzaje kleju są stosowane bardzo rzadko, wyjątkiem są małe powierzchniowo przedmioty wymagające prac restauratorskich.

Właściwości techniczne i składniki

Głównym składnikiem w składzie klejów marki BF-2 i BF-4 jest syntetyczny polimer poliwinylobutyral, który powstaje w wyniku oddziaływania dwóch substancji – alkoholu poliwinylowego z aldehydem. Poliwinylobutyral nadaje klejowi elastyczność, a jego procentowa zawartość w składzie kleju oznaczona jest cyfrą obok liter „BF”. Dlatego klej marki BF-4 w porównaniu z BF-2 charakteryzuje się jako bardziej elastyczny.

Należy zauważyć, że im wyższa elastyczność składu kleju, tym niższa jego wytrzymałość i zdolność do łączenia materiałów twardych i statycznych w strukturze.

Inne składniki wchodzące w skład kleju:

• alkohol etylowy – substancja stosowana jako rozpuszczalnik;
• żywica fenolowo-formaldehydowa – substancja składająca się z aldehydu i fenolu, stosowana jako zagęszczacz.

Wygląd zewnętrzny kompozycji klejowej marki BF-2 i BF-4 może być przezroczysty lub mętny, o jasnożółtym lub czerwonawym odcieniu. Pod względem lepkości ciecze klejowe nie różnią się.

Inne istotne cechy przedstawiono w tabeli:

Lepkość cieczy klejowej marki BF-2 i BF-4 może wzrastać pod wpływem ujemnych temperatur. Taki klej przed użyciem należy przechowywać w temperaturze 21-23°C przez co najmniej 3 doby.

Metody i zasady przygotowania powierzchni metalowych przed użyciem BF-2 i BF-4

Łączone powierzchnie muszą być dokładnie oczyszczone z brudu i kurzu. Specjaliści zalecają, aby w celu uzyskania trwałego połączenia klejowego usunąć z powierzchni następujące możliwe zanieczyszczenia i wady:

• zadziory/ostre występy;
• przypalenia/korozję;
• odpryski spawalnicze
• chropowatość;
• plamy olejowe/tłuste;
• powłoki lakiernicze.

Wyróżnia się dwie metody czyszczenia powierzchni metalicznych – chemiczną i mechaniczną. W przypadku silnego zabrudzenia i występowania ognisk korozji zaleca się przeprowadzenie czyszczenia powierzchni zarówno metodą chemiczną, jak i mechaniczną.

1. Metoda mechaniczna. Powierzchnie metali nieżelaznych czyści się ścierniwem o dopuszczalnej wielkości ziarna od 15 do 20. Powierzchnie metali żelaznych obrabia się papierem ściernym o ziarnistości od 63 do 80. Czyszczenie powierzchni i spoin przeprowadza się ręcznie lub za pomocą szlifierki kątowej z nasadką do tarczy ściernej.
2. Metoda chemiczna. Podczas obróbki chemicznej powierzchnie próbek są dokładnie przecierane najpierw benzyną, a następnie acetonem. Po obróbce wyroby metalowe muszą dobrze wyschnąć.

Podczas łączenia próbek i części metalowych temperatura powietrza w pomieszczeniu powinna wynosić nie mniej niż 15°C i nie więcej niż 30°C, a wilgotność powietrza nie mniej niż 60% i nie więcej niż 80%.

Sposoby stosowania klejów BF-2 i BF-4

Gorąca metoda łączenia umożliwia utworzenie spoiny o wysokiej wytrzymałości i odporności na działanie agresywnego środowiska. Jeśli wyrób nie będzie eksploatowany w warunkach zwiększonego oddziaływania sztucznych lub naturalnych czynników negatywnych, łączenie można przeprowadzić metodą „na zimno”.

W tabeli podano przykładową listę materiałów, których łączenie można przeprowadzić metodą na zimno i na gorąco:

Instrukcja stosowania metody klejenia na gorąco

Klej nanosi się na jedną powierzchnię materiału, z wyjątkiem przypadków, gdy konieczne jest uzyskanie bardzo mocnego szwu, na przykład w połączeniach metalowych doczołowych, przy klejeniu produktów o dużych gabarytach, a także w przypadkach, gdy sklejone próbki będą później eksploatowane w warunkach dużych obciążeń lub w środowisku niekorzystnym.

Instrukcja krok po kroku:

1. Klej nanosi się w jednej warstwie na sklejane powierzchnie produktu w temperaturze pokojowej nie niższej niż 15°C i nie wyższej niż 30°C i pozostawia do wyschnięcia na 50-60 minut przy użyciu kleju marki BF-2 lub na 40-50 minut przy użyciu BF-4. Jeśli pogoda na to pozwala, produkty można pozostawić na powietrzu.
2. Nakłada się drugą warstwę i łączy elementy ze sobą. Dla dobrego przylegania elementy dodatkowo zaciska się za pomocą prasy dźwigniowej lub dociska ściskiem. W przypadku stosowania kleju BF-2, połączone elementy umieszcza się w suszarce o temperaturze 130-140°C na 60 minut. Dla BF-4 temperatura w suszarce powinna wynosić 150-170°C, a czas suszenia 40 minut.
3. Po wysuszeniu produkty schładza się do temperatury pokojowej przez 24 godziny.

Zużycie kleju przy dwukrotnym nałożeniu powinno wynosić 60-80 g na 1 m² sklejanej powierzchni. Produkty do całkowitego wyschnięcia powinny znajdować się w dobrze wentylowanym pomieszczeniu lub z dobrą wentylacją.

Instrukcja stosowania: jak skleić płytki metodą na zimno

Przedstawiona instrukcja krok po kroku klejenia na zimno może być stosowana zarówno w przypadku BF-2, jak i BF-4. Wybór kleju zależy od materiału produktu.

Ilustracja	Instrukcja krok po kroku
	Etap 1. Do pracy należy przygotować: klej BF-2; pustą tubkę z ostrym końcem dla wygody i dokładnego sklejenia końcówek płytki; aceton do oczyszczenia powierzchni; miękką szmatkę do usunięcia nadmiaru kleju. Papier ścierny jest potrzebny do oczyszczenia powierzchni.
	Etap 2. Oczyścić końcowe części płytki acetonem. Szlifowanie i polerowanie końcówek przed klejeniem nie jest wymagane, ponieważ linia pęknięcia na jednej połowie płytki pokrywa się z linią pęknięcia drugiej połówki. Po oczyszczeniu acetonem obie połówki powinny wyschnąć przez 5-10 minut. Klej przelać do pustej tubki z ostrym końcem i przygotować serwetkę do usunięcia nadmiaru kleju.
	Etap 3. Nakładamy pierwszą warstwę kleju na końcowe części i pozostawiamy na 20-30 minut. Po 20-30 minutach końcówki smarujemy drugą warstwą i ponownie pozostawiamy na 10-15 minut.
Etap 4. Połączyć obie połówki, nadmiar usunąć szmatką. Połączone połówki należy trzymać w rękach przez 2-3 minuty, wywierając nacisk z obu stron.
	Etap 5. Sklejoną płytkę należy umieścić na drzwiczkach piekarnika nagrzanego do 180°C. Czas nagrzewania sklejonego szwu wynosi około 40-50 minut. Następnie płytkę pozostawia się na 24 do 48 godzin w temperaturze pokojowej. Po 1-2 dniach płytka uznawana jest za gotową do użytku.

Czym można zastąpić klej marki BF-2 i BF-4

Trudno znaleźć podobne środki klejące, ponieważ fenolowo-poliwinylooctanowe marki kleju charakteryzują się opatentowanym i unikalnym składem. Podobne właściwości ma środek klejący o nazwie «Supercement», jednak taki środek znacznie ustępuje klejom marki BF-2 i BF-4 przy pracy z wyrobami metalowymi.

Niektórzy specjaliści zalecają jako zamiennik środki wykonane na bazie żywicy epoksydowej. Klej epoksydowy, mimo wszystkich swoich zalet, ma istotne wady – szybkie wysychanie i niską odporność na takie czynniki agresywne jak kwasy i zasady.

Przechowywanie i transport

Zaleca się przechowywać klej w suchym, ciemnym i niedostępnym dla dzieci miejscu. Środek klejący powinien znajdować się w oryginalnym opakowaniu i z dala od jakiegokolwiek źródła ognia.

Transport środka przeprowadza się zgodnie z wymaganiami dotyczącymi transportu materiałów wybuchowych i łatwopalnych. Zgodnie z wymaganiami, przy zachowaniu wszystkich norm i zasad, środek można przewozić transportem samochodowym i kolejowym. Przewóz może odbywać się w stalowych i metalowych beczkach, bańkach i cysternach.